بایگانی

بایگانی برای دسته ی ‘دين و اعتقاد’

بهشت

عراق، سرزمینی است که با تاریخ، جغرافیا، سیاست، مذهب و جامعه ما ارتباط تنگاتنگی دارد. یک جنگ خانمانسوز هشت ساله این ارتباط را بیشتر کرد که آثار و تبعات و خاطرات آن همچنان با زندگی و ذهنیت ما درگیر است. اما این روزها رابطه مردم ایران و عراق دچار یک تغییر و تحول اساسی شده که نمود آن را می توان در جریان راهپیمایی و پیاده روی باشکوه و باعظمت اربعین حسینی در جای جای عراق مشاهده کرد.

سفر به عراق را دو جور می توان دید. اول از نظر ظاهری و توجه به ساخت و ساز شهری و وضعیت راه و جاده و بهداشت شهری و امکانات و امنیت و … از این جهت، اوضاع عراق آنقدر وخیم است که در همان نگاه اول، هر زائر ایرانی تفاوت و اختلاف و فاصله چندین ساله دو کشور را احساس می کند! حتی در شهرهای مقدس کاظمین، نجف و کربلا، متاسفانه به علت سالها جنگ و بحران و ناامنی، آثار عقب ماندگی مخصوصا وضعیت کاملا بد بهداشتی مشهود است. هرگز خاطره شبی را که برای اولین بار وارد کاظمین شدم فراموش نمی کنم. مشاهده خیابان های شلوغ و کثیف، واقعا برایم باورکردنی نبود. اصلاح این عیوب و بازسازی این شهرهای مقدس، در وهله اول به امنیت عراق و عزم ملی مسئولان و شهروندان آن کشور بستگی دارد که احتمالا تا سالهای سال به طول می انجامد!

اما به این سفر می توان از یک زاویه دیگر هم نگاه کرد. پیاده روی در چنین کشوری با چنان زیرساختی و با این وضعیت بد امنیتی و بهداشتی و کلی مشکلات دیگر، چطور به یک سفر زیبا و خاطره انگیز تبدیل می شود که در پایان، همه زائران، راضی و خشنود از آن، آرزو می کنند که ای کاش باز هم چنین سفری نصیبشان شود؟! آیا با حساب و کتاب مادی و با محاسبات این عقل مصلحت نگر معاش اندیش، می توان پاسخ این سوال را داد؟ قطعا نه.

بدون اغراق، در این سفر صحنه هایی خلق می شوند که اگر کمی، فقط کمی حواس آدم جمع باشد، معنای واقعی یک زندگی شیرین را می فهمد. این سفر، تمرین زندگی عاشقانه است. در این سفر چند روزه با آدمهایی همراه می شویم که انگار سالهاست آنها را می شناسیم، حال آنکه مدت این آشنایی شاید به چند ساعت هم نرسد.

در این چند روز همه با هم مهربانند. به هم محبت می کنند. ایرانی و عراقی در کنار همند. من به روزهای دیگر کاری ندارم. ممکن است فردای اربعین و یا در هر زمان دیگری، آن عراقی و من ایرانی، طور دیگری با هم برخورد کنیم، اما در این مدت، به برکت محبت امام حسین، همه به هم نزدیک می شوند و عاشقانه و بدون چشمداشت به هم محبت می کنند.

در کاظمین صحنه هایی دیدم که اشک در چشمانم جمع شد و از خودم خجالت کشیدم. رقابت عجیبی بین اهالی آنجا بر سر بردن زوار به خانه ها و پذیرایی از آنها وجود داشت. هرکسی در حد و اندازه و وسع خودش، کاری می کرد. یکی مثل محمد که سی نفر را به خانه پنجاه متری اش برد و یکی هم مثل ابوکرار که در خانه محقر سی متری اش، طشت آبی گرم فراهم کرد تا زائر خسته ای سر و صورتش را بشوید. (لبخند رضایتی که بعد از شستن سرم، در صورت ابوکرار دیدم، دیوانه ام کرد)

بهشت دو معنا دارد. یک معنای آن همین جلوه ها و نشانه هایی است که متناسب با فهم و درک ما آدمها گفته و نوشته شده است. مثل زیبایی و سرسبزی و میوه و نهر آب و شیر و عسل و … اما یک معنای دیگر بهشت، احتمالا همان مقام رضا و رضوان و رضایت و خشنودی و شادابی و شیرینی و حلاوتی است که معمولا بعد از انجام هر کار خیری به دل آدم می نشیند.

این سفر هم جلوه ای از بهشت است. چون سرشار از عشق و محبت و دوستی و علاقه و احترام و ایثار آدمهاست نسبت به همدیگر. عشق و محبتی که از یک منبع عظیم ناشی می شود. از نوری به نام امام حسین…

ابوکرار و دو فرزندش

ابوکرار و دو فرزندش

****

پی نوشت:

۱- خوشبختانه امسال برخورد مردم مخصوصا نظامی های عراقی با زوار ایرانی خیلی خیلی خوب و محترمانه بود. من چون سفر اولم بود، این را از دیگران هم پرسیدم. تقریبا همه قبول داشتند که برخورد امسال بسیار بسیار بهتر از سالهای قبل بوده است. احتمالا بخاطر سپاس و تشکر و قدردانی از کمک های ایران در جنگ با داعش. مثلا در محل های ایست و بازرسی ماموران امنیتی و نظامی عراقی وقتی متوجه ملیت ایرانی ها می شدند، با عزت و احترام فورا آنها را رد می کردند.

۲- واکنش رسانه های اپوزیسیون به راهپیمایی عظیم اربعین امسال جالب بود. از زیر سوال بردن آن تا ایجاد شبهه  های سیاسی و مذهبی و … جالب اینکه برخی هم این راهپیمایی را نشانه جنگ قدرت ایران دانستند! هرچه که بود، وقتی در شهرهای عراق، مخصوصا در مسیر نجف کربلا، قدم می زدی و تصاویر امام و رهبری و قاسم سلیمانی را بر در و دیوار شهرها و خانه ها و حتی ماشین های شخصی و نظامی عراقی می دیدی، با خودت می گفتی کجاست آن صدامی که روزی آرزوی فتح سه روزه تهران را داشت؟! امروز این ایران است که عراق را فتح کرده اما نه از طریق اشغال نظامی که با حضوری معنوی و قلبی. البته می توان همه اینها را به سادگی زیر سوال برد و تکذیب کرد، قضاوت با آنهایی که رفتند و خودشان دیدند.

کربلا اربعین 1055

عراقی هایی که بین راه در موکب ها از زوار استقبال و پذیرایی می کردند

عراقی هایی که بین راه در موکب ها از زوار استقبال و پذیرایی می کردند