خانه > جامعه, سياست > کدام تکلیف؟

کدام تکلیف؟

تنها یک روز به انتخابات باقی مانده. تصمیم گرفتن برای بعضی حزب‌اللهی‌ها و اصولگراها سخت شده. یک زمانی انتخاب برایشان راحت بود. چون جبهه ها و جریان‌ها مشخص بود. راست یا چپ. اما امروز همین جناح راست به چندین و چند شاخه مختلف تقسیم شده. حزب اللهی‌ها هم همین طور. (جالب اینکه امروز همین‌ها با چنان ادبیاتی با هم صحبت می‌کنند که شاید روزگاری چپ و راست با هم اینطور صحبت نمی‌کردند!)

حالا باید تصمیم گرفت. تصمیم درست. این تصمیم نیازمند شجاعت و درک شرایط حساس کنونی است. تعصب و پافشاری بر رای و نظر خود، همیشه نشانه تصمیم درست نیست. عمل به تکلیف هم نیست. تصمیم مناسب را باید در وقت مقتضی و با توجه به شرایط موجود گرفت.

بعضی‌ها چنان تعریفی از «تکلیف» دارند که انگار تکلیف یک مساله‌ی ثابت و یکنواخت و غیرقابل تغییر است. درحالی که برای تصمیم گرفتن در امر سیاسی، باید مسائل مختلفی را در نظر گرفت. مگر می‌شود چشم‌ها و گوش‌ها را بست و دم از تکلیف زد؟ تکلیف یک امر ثابت نیست، بلکه بر اساس شرایط و مقتضیات زمان، تکلیف هم عوض می‌شود. یعنی تکلیف الان ممکن است با تکلیف نیم ساعت پیش فرق داشته باشد.

به هرحال نتیجه انتخابات از دو حال خارج نیست. یا اصلاح طلبان پیروز می‌شوند یا اصولگراها. آن طرف که تکلیفش معلوم است. عقلشان را حاکم کردند و به حرف بزرگترهایشان هم احترام گذاشتند و حالا فقط یک نفر در صحنه باقی مانده است. اما این طرف فعلا همه محکم و استوار در صحنه ایستاده‌اند. لابد باز هم از سر تکلیف!

در این میان احتمال اینکه آقای روحانی یک پای دور دوم انتخابات باشد، زیاد است. طبعا اگر فقط یک اصولگرا در صحنه باقی می‌ماند و با روحانی رقابت می‌کرد، حتی احتمال پیروزی اصولگراها در همین دور اول هم وجود داشت؛ اما حالا که همه برای ماندن احساس تکلیف کرده‌اند و حاضر به کنار رفتن نیستند، دیگر امیدی به پیروزی در دور اول نیست.

در چنین شرایطی به نظرم تکلیف ما این است که خودمان دست به کار شویم و یکدل شویم. شک و شبهه و تعصب و اختلاف و علائق شخصی را کنار بگذاریم. ببینیم چه کسی ما را به پیروزی نهایی نزدیک‌تر می‌کند. مطمئنا برای کسانی که دلبسته گفتمان انقلاب هستند، تکلیفی بالاتر از این وجود ندارد. به هرحال عمل به تکلیف، باید یک فایده‌ای برای نظام و انقلاب داشته باشد. وقتی رای ما، باعث پیروزی رقیب می‌شود، پس به کدام تکلیفمان عمل کرده‌ایم؟!

آنهایی که به نظرسنجی‌ها دسترسی دارند حرفم را متوجه می‌شوند. منظورم نظرسنجی‌های سایتی و وبلاگی و پیامکی نیست. نظرسنجی سایتی، دستپخت کاربران و مخاطبان همان سایت است. طبیعی است که در سایت تابناک محسن رضایی اول است و در سایت آفتاب حسن روحانی. آنهم با رای قاطع!

اما یکی از معتبرترین مراکز نظرسنجی در کشور، «مرکز تحقیقات صداوسیما» است که به صورت کاملا علمی و تخصصی در این عرصه فعالیت می‌کند و در انتخابات مختلف نظرسنجی‌های آن نزدیک به واقعیت بوده است (مثلا سال ۷۶ و ۸۴ و ۸۸) پس می‌توان به آن اطمینان نسبی داشت. (منبع: کتاب جامعه شناسی ۲۲ خرداد)

اگرچه در یکی دو روز اخیر، همه نامزدها مدعی پیشتازی در نظرسنجی‌ها بودند، اما طبق نظرسنجی‌های معتبر، فعلا قالیباف نفر اول و روحانی نفر دوم است. آرای جلیلی و رضایی هم با اختلاف نسبتا زیاد نسبت به نفرات اول و دوم، ثابت مانده است. یعنی اینکه با ادامه همین روند فعلی، قالیباف و روحانی به دور دوم راه پیدا خواهند کرد.

البته اشاره من به نظرسنجی‌ها به این معنی نیست که ملاک ما برای رای دادن، نتیجه‌ی نظرسنجی‌ها باشد. خیر. همه در رای و نظر آزادند. اشاره من از این جهت است که در شرایط فعلی و با توجه به رقابت چهار اصولگرا با یک نامزد منتسب به جریان اصلاح طلب، عقل حکم می‌کند که به سمت کسی برویم که از بخت و اقبال بیشتری برای پیروزی برخوردار است. چرا فرستادن او به دور دوم و با آرای بیشتر، تکلیف نباشد؟

لینک مرتبط:

مطلبی در همین خصوص از آقای دژاکام

:D :-) :( :o 8O :? 8) :lol: :x :P :oops: :cry: :evil: :twisted: :roll: :wink: :!: :?: :idea: :arrow: :| :mrgreen: