بایگانی

نوشته های برچسب زده شده ‘احمدي نژاد’

مرد کدام تدبیر؟

اول:

چند روز قبل مراسم تقدیر از آقای حداد عادل برگزار شد. اسم این مراسم را گذاشته بودند«تجلیل از مرد تقوا و تدبیر» من به آقای حداد واقعا احترام می‌گذارم، ولی این سوال در ذهنم ایجاد شده که منظور از تدبیر و مرد تدبیر چیست؟ مصداق این تدبیر کدامست؟ برگزار کنندگان این مراسم از کدام تدبیر آقای حداد تجلیل کرده‌اند؟

برگزاری این مراسم آنهم بعد از انتخابات ریاست جمهوری، این شائبه را بوجود آورده که به احتمال خیلی خیلی زیاد، منظور برگزار کنندگان، تدبیر جناب حداد در همین انتخابات اخیر باید باشد. رفتار و گفتار آنها هم همین را نشان می‌دهد. خوب در این صورت آیا ما حق داریم بپرسیم که آقای حداد عادل در این انتخابات چه تدبیری داشتند؟!

البته دفاعیات ایشان از انقلاب و نظام، حقا و انصافا جای تقدیر دارد، اما فراموش نکنیم که تدبیر فقط حرف زدن و دفاع کردن نیست، تصمیم و عمل صحیح هم جزوی از تدبیر است. شاید بالاترین نشانه تدبیر یک نفر، مربوط به لحظه تصمیم گرفتن و عمل کردن او باشد. حالا انصراف آقای حداد را در نظر بگیرید. آیا این انصراف، عملا نشانه تدبیر ایشان بود؟ انصرافی که هیچ تاثیر رسانه‌ای و اجتماعی به سود جریان اصولگرایی نداشت؟ شما اسم این حرکت را می‌گذارید تدبیر؟ آقای حداد درحالی انصراف داد که در همه نظرسنجی‌ها رقیب آقای غرضی بود؛ بنابراین چنان انصراف پر از ابهامی بدون آنکه اسم کسی را ببرد و لااقل موجی اجتماعی به نفع یکی از نامزدهای اصولگرا ایجاد کند، چه فایده‌ای داشت و نشانه کدام تدبیر او بود؟

hadad

دوم:

در سالهای اخیر یک تعریف اشتباه از اخلاق سیاسی، سیاست اخلاقی و رابطه اخلاق و سیاست، در جامعه ما و در فضای سیاسی و رسانه ای کشور حاکم شده که طبق آن تعریف، آدمهای اخلاقی فعال در عرصه سیاست، باید آدمهایی خنثی، کم حاشیه، کم دردسر، بی‌خطر، ساده‌لوح و به دور از شم سیاسی باشند. طبق این تعریف، فعالیت سیاسی آگاهانه، خردورزانه و همراه با تدبیر، نشانه دوری از اخلاق است و افراد سیاسی هم حتما ریگی به کفش دارند. در مقابل چند فرد غیرسیاسی که عمدتا به واسطه سخنرانی‌های مذهبی و اخلاقی و یا فعالیت‌های هنری و فرهنگی معروفند، به عنوان فعالان سیاسی اخلاقی معرفی می‌شوند!

در مثل مناقشه نیست، من یاد عبارات امام خمینی در منشور روحانیت می‌افتم. آنجا که درباره وضعیت حوزه‌های علمیه‌ی زمان شاه گلایه می‌کند و می‌گوید که «حماقت روحانى در معاشرت با مردم فضیلت شد. به زعم بعض افراد، روحانیت زمانى قابل احترام و تکریم بود که حماقت از سراپاى وجودش ببارد و الا عالم سیاس و روحانى کاردان و زیرک، کاسه‌اى زیر نیم کاسه داشت.»

حالا شده حکایت فعالان سیاسی ما. البته اوضاع فعلی به وخامت سابق نیست، ولی باز هم سیاست‌ورزی عاقلانه را نشانه دوری از اخلاق و فضیلت می‌دانند. کار را به جایی رسانده‌اند که اخلاق سیاسی، مترادف شده است با سیاسی نبودن، شم سیاسی نداشتن و تدبیر نداشتن. سیاست اخلاقی و اخلاق سیاسی یا برابر است با ساده‌لوحی و ظاهر موجه داشتن، یا خنثی بودن و صلح کل بودن!

بر این اساس در سال‌های اخیر، کار و بار وعاظ و اساتید اخلاق در عرصه سیاست، حسابی گرفته. دقیقا به همین علت است که در لحظات حساسی که به تصمیمات درست و سیاست‌ورزی خردمندانه نیاز داریم، اسیر تدابیر اخلاقی و غیرسیاسی همین آدم‌ها می‌شویم!

سوم:

ظاهرا قدردانی رهبر معظم انقلاب از دولت، برای بعضی‌ها عجیب و غیرقابل انتظار بوده. مخصوصا برای حامیان متعصب احمدی‌نژاد، دشمنان متعصب او و نیز برای یک جریان سیاسی اخباری‌مسلک. حال سوال اینجاست که آیا این افراد متعجب، واقعا توقعی غیر از این داشتند؟ که وقت خداحافظی و پایان کار دولت دهم، رهبر انقلاب خوبی‌های آنرا یادآوری نکنند؟!

 این نوع نگاه تک بعدی به سخنان رهبری، مشکل خیلی از افراد و جریانات سیاسی است. افراد و جریاناتی که از درک و تحلیل جامع و کامل قضایا عاجزند. همه چیز را یا سیاه می‌بینند یا سفید. یا حمایت مطلق یا مخالفت مطلق. همین نگاه تک‌بعدی است که در سال‌های اخیر منجر به موضع‌گیری‌های سینوسی و متناقض برخی افراد شده. یک روز دولت احمدی‌نژاد را دولت امام زمانی و یک روز هم دولت ماسونی و بزرگترین انحراف در طول تاریخ اسلام نامیدند! جالب اینجاست که حامیان همین تفکر افراط و تفریطی، این بار هم سخنان رهبری را بهانه‌ای کرده‌اند برای عقده گشایی علیه منتقدان دولت. هرچند شکی نیست که برخی منتقدان هم چنان غرق مخالفت با دولت شده‌اند که هیچ نقطه‌ی مثبتی را در کارنامه دولت نمی‌بینند.

به هرحال این رویه رهبری است که همیشه از نقاط قوت مسئولان حمایت و از نقاط ضعف آنها هم انتقاد ‌می‌کنند. فراموش نکنیم که این قدردانی از زبان کسی بیان شده است که پیش از این هم بارها از خدمات دولت‌های مختلف تقدیر  کرده‌ بودند. به وقت تعریف، تعریف و قدردانی؛ و به وقت تذکر هم تذکر و هشدار و نصیحت و انتقاد. مگر همین چند ماه پیش نبود که رهبر انقلاب به صراحت درباره اقدام خلاف شرع و قانون و اخلاق رییس جمهور تذکر داده بودند؟ پس افراط و تفریط، سوء تفسیر و سوء استفاده ممنوع!

13920424122438549_PhotoL

لینک مرتبط: فهم نادرست سخنان رهبر انقلاب

پی نوشت: از حسین قدیانی عزیز هم ممنونم